Άρθρα

Μονάδα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας

Πρωτόκολλο Κιότο για την Κλιματική Αλλαγή – Προσαρμογή Doha

Πρωτόκολλο Κιότο για την Κλιματική Αλλαγή – Προσαρμογή Doha

Το Πρωτόκολλο του Κιότο αναθεωρήθηκε το 2012 με την συμφωνία των συμβαλλόμενων μερών στην Ντόχα του Κατάρ.  Τα βασικά σημεία της αναθεώρησης περιλαμβάνουν:

  • Νέες δεσμεύσεις για τα μέρη του πρωτοκόλλου του Κιότο του παραρτήματος Ι.  Τα συμβαλλόμενα μέλη συμφώνησαν να αναλάβουν δεσμεύσεις και για δεύτερη περίοδο δέσμευσης. Η περίοδος αυτή ορίζεται  από την 1 Ιανουαρίου 2013 έως την 31  Δεκεμβρίου 2020. 
  • Περιλαμβάνεται αναθεωρημένος κατάλογος των αερίων θερμοκηπίου (GHG) που πρέπει να αναφέρονται από τα μέρη κατά τη δεύτερη περίοδο δέσμευσης.  Ο κατάλογος αυτός περιλαμβάνει πλέον τους ακόλουθους αέριους ρύπους:
    • το Διοξείδιο του άνθρακα – Carbon dioxide (CO2)
    • το Μεθάνιο – Methane (CH4)
    • το υποξείδιο του Αζώτου – Nitrous oxide (N2O)
    • τους Υδροφθοράνθρακες  – Hydrofluorocarbons (HFCs)
    • Perfluorocarbons (PFCs)
    • το Φθοριούχο Θείο – Sulphur hexafluoride (SF6)
    • Nitrogen trifluoride (NF3)
  • Περιλαμβάνονται τροποποιήσεις σε αρκετά άρθρα του Πρωτοκόλλου του Κυότο. Οι τροποποιήσεις αυτές αφορούν  ειδικά σε θέματα της πρώτης περιόδου δέσμευσης που χρειάστηκε να επικαιροποιηθούν για τη δεύτερη περίοδο δέσμευσης.

[su_heading style=”modern-2-orange” size=”16″ align=”left”]Αναθεώρηση στόχων Πρωτοκόλλου[/su_heading]

Στις 21 Δεκεμβρίου 2012, η τροπολογία διαβιβάστηκε από το Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, ενεργώντας ως θεματοφύλακας, σε όλα τα συμβαλλόμενα μέρη του πρωτοκόλλου του Κυότο σύμφωνα με τα άρθρα 20 και 21 του πρωτοκόλλου.

Κατά τη διάρκεια της πρώτης περιόδου δέσμευσης 2008 – 2013, 37 βιομηχανικές χώρες και η Ευρωπαϊκή Κοινότητα δεσμεύθηκαν να μειώσουν τις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου κατά μέσο όρο πέντε τοις εκατό 5% σε σχέση με τα επίπεδα του 1990.

Κατά τη δεύτερη περίοδο δέσμευσης (2013 – 2020), τα συμβαλλόμενα μέρη δεσμεύθηκαν να μειώσουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου κατά τουλάχιστον 18% κάτω από τα επίπεδα του 1990 κατά την οκταετή περίοδο από το 2013 έως το 2020. Ωστόσο, η σύνθεση των μερών κατά τη δεύτερη περίοδο δέσμευσης είναι διαφορετική από την πρώτη.

[hr]

Το πλήρες κείμενο της προσαρμογής του Πρωτοκόλλου Κιότο

[su_divider text=”Αρχή της σελίδας” style=”dotted”]

Κλιματική Αλλαγή

Πρωτόκολλο του Κιότο – Κλιματική Αλλαγή

Πρωτόκολλο του Κιότο – Κλιματική Αλλαγή

1. Εισαγωγή

Το Πρωτόκολλο του Κιότο εφαρμόζεται με βάση τις διαδικασίες που προβλέπονται από τη Σύμβαση – Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (UNFCCC – United Nations Framework Convention on Climate Change).  Υιοθετήθηκε στην Τρίτη Σύνοδο των Συμβαλλομένων Μερών  (Κυότο, Δεκέμβριος 1997). Στο πλαίσιο του πρωτοκόλλου κάθε συμβαλλόμενο μέρος δεσμεύεται για τον ποσοτικό περιορισμό των εκπομπών και την μείωση τους για την διασφάλιση της βιώσιμης ανάπτυξης.

Το Πρωτόκολλο στοχεύει σε συνολική μείωση των εκπομπών τουλάχιστον κατά 5% την πενταετία 2008-2012 σε σύγκριση με τα επίπεδα του 1990. Για την επίτευξή του, τα ανεπτυγμένα Κράτη – Μέρη του Πρωτοκόλλου καλούνται να εξασφαλίσουν ότι οι εκπομπές τους, για 6 συνολικά αέρια, δεν θα υπερβούν τα όρια που τους τίθενται με το Πρωτόκολλο αυτό. Το Πρωτόκολλο τέθηκε σε ισχύ το 2005.

[hr]

Η Ελλάδα υπέγραψε το Πρωτόκολλο τον Απρίλιο του 1998,  παράλληλα με τα υπόλοιπα Κράτη Μέλη της Ε.Ε. και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Όλα τα Κράτη μέλη της ΕΕ κύρωσαν το Πρωτόκολλο το Μάιο 2002. Η Ελλάδα το κύρωσε  στις 30 Μαΐου 2002 με το Νόμο 3017/2002 (Φ.Ε.Κ. Α'117).

Σύμφωνα με το Πρωτόκολλο, η ΕΕ και τα Κράτη μέλη της έχουν υποχρέωση μείωσης των εκπομπών κατά 8% κατά τη περίοδο 2008-2012 σε σύγκριση με τις εκπομπές του έτους βάσης (1990).

Βάσει του άρθρου 4 του Πρωτοκόλλου που επιτρέπει την από κοινού ανταπόκριση στις υποχρεώσεις που αναλαμβάνονται από το Πρωτόκολλο, στο Συμβούλιο Υπουργών Περιβάλλοντος της Ε.Ε. της 4ης Μαρτίου 2002, επετεύχθη συμφωνία σε απόφαση του Συμβουλίου για την “έγκριση εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας του Πρωτοκόλλου του Κιότο της Σύμβασης Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για την αλλαγή του κλίματος και την από κοινού ανταπόκριση στις αντιστοίχως αναλαμβανόμενες υποχρεώσεις”.

Η απόφαση αυτή κοινοποιήθηκε στη Γραμματεία της Σύμβασης στη Βόννη. Αυτό έγινε την ίδια μέρα που έγινε η κατάθεση των πράξεων κύρωσης του Πρωτοκόλλου στο θεματοφύλακα (Νέα Υόρκη).

Η Ελλάδα σύμφωνα με την απόφαση αυτή, δεσμεύεται να περιορίσει την αύξηση των εκπομπών της στο +25% για το διάστημα 2008-2012. Η δέσμευση αυτή αφορά την συνεισφορά της χώρας στο κοινό στόχο της Ε.Ε. για 8% μείωση των εκπομπών της για το ίδιο διάστημα. Για να ανταποκριθεί στη δέσμευσή της αυτή, η χώρα μας εκπόνησε το [highlight]Εθνικό Πρόγραμμα μείωσης εκπομπών αερίων φαινόμενου θερμοκηπίου για την περίοδο 2000-2010[/highlight].

[su_divider text=”Αρχή της σελίδας” style=”dotted”]

[su_heading style=”modern-2-orange” size=”16″ align=”left”]Βασικά σημεία του Πρωτοκόλλου[/su_heading]

Τα ανεπτυγμένα κράτη δεσμεύονται να μειώσουν τις συνολικές τους εκπομπές κατά τουλάχιστον 5%.  Ο στόχος αυτός αναφέρεται σε έξι αέρια:

  • διοξείδιο του άνθρακα (CO2),
  • μεθάνιο (CH4) ,
  • υποξείδιο του αζώτου (N2O) ,
  • υδροφθοράνθρακες,
  • πλήρως φθοριομένοι υδρογονάνθρακες και
  • εξαφθοριούχο θείο.

Ο στόχος κάθε κράτους θα έπρεπε να επιτευχθεί την περίοδο 2008-2012.

[su_heading style=”line-orange” size=”16″ align=”left”]Δυνατότητα εκπλήρωσης των υποχρεώσεων από κοινού.[/su_heading]

Τα Κράτη δύνανται να δηλώσουν κοινή εκπλήρωση των υποχρεώσεών τους, μέσω μιας συμφωνίας που θα συνάψουν, όπου θα καταγράφεται η υποχρέωση κάθε κράτους ως προς το επίπεδο των εκπομπών και η οποία πρέπει να κατατεθεί μαζί με το κείμενο επικύρωσης.

[su_heading style=”line-orange” size=”16″ align=”left”]Δυνατότητα εκπλήρωσης μέρους των υποχρεώσεων μέσω τριών ευέλικτων μηχανισμών.[/su_heading]

Το Πρωτόκολλο του Κυότο παρέχει τη δυνατότητα να επιτυγχάνεται η εκπλήρωση μέρους των υποχρεώσεων μέσω τριών μηχανισμών: από κοινού εφαρμογή, μηχανισμός “καθαρής” ανάπτυξης και εμπόριο εκπομπών. Η γενική προϋπόθεση είναι η εκπλήρωση των υποχρεώσεων μέσω των μηχανισμών αυτών να είναι συμπληρωματική των εθνικών δράσεων για την επίτευξη του στόχου.

[su_heading style=”line-orange” size=”16″ align=”left”]Υιοθέτηση πολιτικών και μέτρων.[/su_heading]

Το Πρωτόκολλο δεσμεύει τα Κράτη-Μέρη του σε εφαρμογή ή υιοθέτηση πολιτικών και μέτρων για την επίτευξη του στόχου του Πρωτοκόλλου, σύμφωνα με τις εθνικές συνθήκες κάθε κράτους. Περιλαμβάνει και ενδεικτικό κατάλογο συγκεκριμένων μέτρων που μπορούν να εφαρμοσθούν από τα Κράτη-Μέρη.

[su_heading style=”line-orange” size=”16″ align=”left”]Συνεκτίμηση αποδεκτών (καταβόθρες).[/su_heading]

Το Πρωτόκολλο περιλαμβάνει διατάξεις για την συνεκτίμηση των αποδεκτών (καταβόθρες), οι οποίες αν και χρειάζονται περαιτέρω μελέτη και διευκρινήσεις, παρέχουν κατ' αρχήν τη δυνατότητα συνυπολογισμού της πρόσληψης διοξειδίου του άνθρακα από τα δάση και τις καλλιεργούμενες γαίες στη μείωση των εκπομπών.

[su_heading style=”line-orange” size=”16″ align=”left”]Αυστηρό καθεστώς συμμόρφωσης.[/su_heading]

Το Πρωτόκολλο προβλέπει την εγκαθίδρυση ενός αυστηρού καθεστώτος συμμόρφωσης. Δεν υπάρχουν ποσοτικοί στόχοι για αναπτυσσόμενες χώρες.

Ενενήντα μέρες μετά την επικύρωση του Πρωτοκόλλου και από τη Ρωσία ικανοποιήθηκαν πλέον και οι δύο απαραίτητοι όροι προκειμένου να τεθεί σε ισχύ το Πρωτόκολλο του Κυότο, δηλ. να έχει κυρωθεί τουλάχιστον από 55 κράτη- Μέρη της Σύμβασης για τις κλιματικές αλλαγές, και μεταξύ αυτών να συμπεριλαμβάνονται Μέρη του Παραρτήματος Ι της Σύμβασης (ανεπτυγμένες χώρες) που αντιπροσωπεύουν τουλάχιστον το 55% των συνολικών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα των χωρών αυτών κατά το 1990.

[su_heading style=”modern-2-orange” size=”16″ align=”left”]Σύνοδος των Μερών του Πρωτοκόλλου του Κυότο[/su_heading]

Η Διάσκεψη των Συμβαλλομένων Μερών (COP) ενεργεί και ως Σύνοδος των Μερών του Πρωτοκόλλου του Κυότο (CMP).   Όταν η COP ενεργεί CMP, τα κράτη της Σύμβασης που δεν είναι συμβαλλόμενα μέρη του πρωτοκόλλου είναι σε θέση να συμμετάσχουν στην CMP ως παρατηρητές, αλλά δεν έχουν το δικαίωμα να λαμβάνουν αποφάσεις. Τα καθήκοντα της CMP σχετικά με το Πρωτόκολλο είναι παρόμοια με εκείνα που πραγματοποιούνται από την COP για τη σύμβαση. Η CMP συνεδριάζει ετησίως την ίδια περίοδο με το COP.

Η πρώτη σύνοδος των Μερών του Πρωτοκόλλου του Κυότο, πραγματοποιήθηκε στο Μόντρεαλ του Καναδά τον Δεκέμβριο του 2005, σε συνδυασμό με την ενδέκατη σύνοδο της Διάσκεψης των Μερών (COP 11).

[su_divider text=”Αρχή της σελίδας” style=”dotted”]

[su_heading style=”modern-2-orange” size=”16″ align=”left”]Αναθεώρηση του Πρωτοκόλλου του Κιότο[/su_heading]

Το Πρωτόκολλο του Κιότο αναθεωρήθηκε το 2012 με την συμφωνία των συμβαλλόμενων μερών στην Ντόχα του Κατάρ.  Τα βασικά σημεία της αναθεώρησης περιλαμβάνουν:

  • Νέες δεσμεύσεις για τα μέρη του πρωτοκόλλου του Κιότο του παραρτήματος Ι.  Τα συμβαλλόμενα μέλη συμφώνησαν να αναλάβουν δεσμεύσεις και για δεύτερη περίοδο δέσμευσης. Η περίοδος αυτή ορίζεται  από την 1η Ιανουαρίου 2013 έως την 31η Δεκεμβρίου 2020.
  • Περιλαμβάνεται αναθεωρημένος κατάλογος των αερίων θερμοκηπίου (GHG) που πρέπει να αναφέρονται από τα μέρη κατά τη δεύτερη περίοδο δέσμευσης. 
  • Περιλαμβάνονται τροποποιήσεις σε αρκετά άρθρα του Πρωτοκόλλου του Κυότο. Οι τροποποιήσεις αυτές αφορούν  ειδικά σε θέματα της πρώτης περιόδου δέσμευσης που χρειάστηκε να επικαιροποιηθούν για τη δεύτερη περίοδο δέσμευσης.

Στις 21 Δεκεμβρίου 2012, η τροπολογία διαβιβάστηκε από το Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, ενεργώντας ως θεματοφύλακας, σε όλα τα συμβαλλόμενα μέρη του πρωτοκόλλου του Κυότο σύμφωνα με τα άρθρα 20 και 21 του πρωτοκόλλου.

Κατά τη διάρκεια της πρώτης περιόδου δέσμευσης 2008 – 2013, 37 βιομηχανικές χώρες και η Ευρωπαϊκή Κοινότητα δεσμεύθηκαν να μειώσουν τις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου κατά μέσο όρο πέντε τοις εκατό σε σχέση με τα επίπεδα του 1990.

Κατά τη δεύτερη περίοδο δέσμευσης (2013 – 2020), τα συμβαλλόμενα μέρη δεσμεύθηκαν να μειώσουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου κατά τουλάχιστον 18% κάτω από τα επίπεδα του 1990 κατά την οκταετή περίοδο από το 2013 έως το 2020. Ωστόσο, η σύνθεση των μερών κατά τη δεύτερη περίοδο δέσμευσης είναι διαφορετική από την πρώτη.

[hr]

Το πλήρες κείμενο του αρχικού Πρωτοκόλλου

[su_divider text=”Αρχή της σελίδας” style=”dotted”]

Αλλαγή του κλίματος

Κλιματική Αλλαγή – Η Συμφωνία των Παρισίων

Κλιματική Αλλαγή – Η Συμφωνία των Παρισίων

Η Συμφωνία των Παρισίων είναι μια παγκόσμια συμφωνία για την κλιματική αλλαγή που επιτεύχθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2015 στο Παρίσι. Η συμφωνία αποτελεί ένα σχέδιο δράσης για τη συγκράτηση της αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη «αρκετά κάτω» από τους 2°C. Καλύπτει την περίοδο από το 2020 και μετά. Αποτελεί ουσιαστικά την διάδοχη κατάσταση του Πρωτοκόλλου του Κιότο.

Η Συμφωνία του Παρισιού έχει τεθεί σε ισχύ στις 4 Νοεμβρίου 2016 καθώς εκπληρώθηκαν οι δύο απαιτούμενες προϋποθέσεις για να ξεκινήσει η εφαρμογή της. Η πρώτη αφορούσε την επικύρωσή της [highlight]από τουλάχιστον 55 Μέλη της Σύμβασης Πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή[/highlight]. Η προϋπόθεση αυτή εκπληρώθηκε από τις 22 Σεπτεμβρίου 2016. 

Η δεύτερη αφορούσε την ελάχιστη ποσότητα εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, που θα έπρεπε να αναλογεί στα κράτη, τα οποία την είχαν επικυρώσει. Η ποσότητα αυτή είχε καθορισθεί τουλάχιστον στο 55% των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, που θα είχαν συνολικά οι χώρες, οι οποίες θα είχαν καταθέσει στο Θεματοφυλάκιο (Depositary) των Ηνωμένων Εθνών την επικύρωση, αποδοχή ή προσχώρησή τους στην συμφωνία. Η δεύτερη προϋπόθεση εκπληρώθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2016.

[hr]

Η εφαρμογή της Συμφωνίας του Παρισιού έχει ξεκινήσει  με καλύτερες προοπτικές συγκριτικά με την συμφωνία για το Πρωτόκολλο του Κιότο. Οι ΗΠΑ, ανάμεσα στις 10 χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, δεν έχουν επικυρώσει το ΠΚ, επικύρωσαν όμως τη ΣΠ (με 17.89% – κατάθεση επικύρωσης στις 3 Σεπτεμβρίου 2016) (Κατανομές των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου ανά χώρα, 2016). Αναπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες έχουν καταθέσει τις Εθνικά Προσδιορισμένες Συνεισφορές τους και δεσμεύονται να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

Μέχρι ήμερα 170 συμβαλλόμενα μέρη έχουν επικυρώσει 197 μέρη της σύμβασης.

[su_divider text=”Αρχή της σελίδας” style=”dotted”]

[su_heading style=”modern-2-orange” size=”16″ align=”left”]Κύρια σημεία της Συμφωνίας των Παρισίων[/su_heading]

Τα κύρια στοιχεία της νέας Συμφωνίας των Παρισίων είναι τα εξής:

Mακροπρόθεσμος στόχος: οι κυβερνήσεις συμφώνησαν να συγκρατήσουν την αύξηση της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη αρκετά κάτω από τους 2°C πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα και να συνεχίσουν τις προσπάθειες να την περιορίσουν στον 1,5°C

Συνεισφορές: πριν και κατά τη διάσκεψη των Παρισίων, οι χώρες υπέβαλαν ολοκληρωμένα εθνικά σχέδια δράσης για το κλίμα με στόχο τη μείωση των εκπομπών τους

Στόχοι: οι κυβερνήσεις συμφώνησαν να γνωστοποιούν ανά 5ετία τις συνεισφορές τους με σκοπό τον καθορισμό πιο φιλόδοξων στόχων

Διαφάνεια: δέχθηκαν επίσης να γνωστοποιούν μεταξύ τους και στο κοινό την πρόοδό τους προς την επίτευξη των στόχων τους, με σκοπό την εξασφάλιση διαφάνειας και εποπτείας

Αλληλεγγύη: η ΕΕ και άλλες ανεπτυγμένες χώρες θα εξακολουθήσουν να παρέχουν χρηματοδότηση μέτρων αντιμετώπισης της αλλαγής του κλίματος, προκειμένου να βοηθήσουν τις αναπτυσσόμενες χώρες τόσο να μειώσουν τις εκπομπές όσο και να θωρακιστούν έναντι των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής

[su_divider text=”Αρχή της σελίδας” style=”dotted”]

[su_heading style=”modern-2-orange” size=”16″ align=”left”]Στόχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης[/su_heading]

Σύμφωνα με την συμφωνία αυτή, Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεσμεύεται στον περιορισμό των αερίων του Θερμοκηπίου κατά τουλάχιστο 40% σε σχέση με τα επίπεδα του 1990 στην επικράτεια της μέχρι το 2030.  Αυτό σχεδιάζεται να επιτευχθεί με τους ακόλουθους τρόπους:

(α) Περικοπή του επιπέδου εκπομπών κατά τουλάχιστο 43% σε σχέση με τα επίπεδα του 2005 για τους τομείς που εμπίπτουν στο Ευρωπαϊκό Μητρώο Εμπορίας Εκπομπών του Θερμοκηπίου (ETS tradins system).  Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε τον Ιούλιο του 2015 μια νομοθετική πρόταση για την αναθεώρηση του συστήματος εμπορίας εκπομπών της ΕΕ (EU ETS) για την περίοδο μετά το 2020. Στο πλαίσιο αυτό προβλέπεται ότι ο συνολικός αριθμός δικαιωμάτων εκπομπής θα μειωθεί σε ετήσιο ρυθμό 2,2% από το 2021 και μετά, έναντι 1,74% που είναι σήμερα.

(β) Περικοπή του επιπέδου εκπομπών κατά τουλάχιστο 30% σε σχέση με τα επίπεδα του 2005 για τους υπόλοιπους τομείς που ΔΕΝ εμπίπτουν στο προαναφερόμενο σύστημα. Στις 20 Ιουλίου 2016, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε ένα νέο νομοθετικό πλαίσιο, τον “Κανονισμό Επιμερισμού της προσπάθειας” (Effort Sharing Regulation). Στο πλαίσιο αυτό ορίζονται ετήσιοι δεσμευτικοί στόχοι για τα κράτη μέλη για τις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου για την περίοδο 2021-2030. Αυτοί οι στόχοι καλύπτουν τομείς της οικονομίας που δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του συστήματος εμπορίας εκπομπών της ΕΕ (EU ETS). Αυτοί οι τομείς, συμπεριλαμβανομένων των μεταφορών, των κτιρίων, της γεωργίας και της διαχείρισης αποβλήτων, αντιπροσωπεύουν σχεδόν το 60% των συνολικών εκπομπών της ΕΕ.

Η Ελλάδα κύρωσε την Συμφωνία των Παρισίων για την κλιματική αλλαγή στις 5 Οκτωβρίου 2016 ,

[su_divider text=”Αρχή της σελίδας” style=”dotted”]

[su_heading style=”modern-2-orange” size=”16″ align=”left”]Αναφορές – Βιβλιογραφία[/su_heading]

Βιβλιογραφία:

[su_divider text=”Αρχή της σελίδας” style=”dotted”]