Αλλαγή του κλίματος

Κλιματική Αλλαγή – Η Συμφωνία των Παρισίων

Κλιματική Αλλαγή – Η Συμφωνία των Παρισίων

Η Συμφωνία των Παρισίων είναι μια παγκόσμια συμφωνία για την κλιματική αλλαγή που επιτεύχθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2015 στο Παρίσι. Η συμφωνία αποτελεί ένα σχέδιο δράσης για τη συγκράτηση της αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη «αρκετά κάτω» από τους 2°C. Καλύπτει την περίοδο από το 2020 και μετά. Αποτελεί ουσιαστικά την διάδοχη κατάσταση του Πρωτοκόλλου του Κιότο.

Η Συμφωνία του Παρισιού έχει τεθεί σε ισχύ στις 4 Νοεμβρίου 2016 καθώς εκπληρώθηκαν οι δύο απαιτούμενες προϋποθέσεις για να ξεκινήσει η εφαρμογή της. Η πρώτη αφορούσε την επικύρωσή της [highlight]από τουλάχιστον 55 Μέλη της Σύμβασης Πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή[/highlight]. Η προϋπόθεση αυτή εκπληρώθηκε από τις 22 Σεπτεμβρίου 2016. 

Η δεύτερη αφορούσε την ελάχιστη ποσότητα εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, που θα έπρεπε να αναλογεί στα κράτη, τα οποία την είχαν επικυρώσει. Η ποσότητα αυτή είχε καθορισθεί τουλάχιστον στο 55% των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, που θα είχαν συνολικά οι χώρες, οι οποίες θα είχαν καταθέσει στο Θεματοφυλάκιο (Depositary) των Ηνωμένων Εθνών την επικύρωση, αποδοχή ή προσχώρησή τους στην συμφωνία. Η δεύτερη προϋπόθεση εκπληρώθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2016.

[hr]

Η εφαρμογή της Συμφωνίας του Παρισιού έχει ξεκινήσει  με καλύτερες προοπτικές συγκριτικά με την συμφωνία για το Πρωτόκολλο του Κιότο. Οι ΗΠΑ, ανάμεσα στις 10 χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, δεν έχουν επικυρώσει το ΠΚ, επικύρωσαν όμως τη ΣΠ (με 17.89% – κατάθεση επικύρωσης στις 3 Σεπτεμβρίου 2016) (Κατανομές των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου ανά χώρα, 2016). Αναπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες έχουν καταθέσει τις Εθνικά Προσδιορισμένες Συνεισφορές τους και δεσμεύονται να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

Μέχρι ήμερα 170 συμβαλλόμενα μέρη έχουν επικυρώσει 197 μέρη της σύμβασης.

[su_divider text=”Αρχή της σελίδας” style=”dotted”]

[su_heading style=”modern-2-orange” size=”16″ align=”left”]Κύρια σημεία της Συμφωνίας των Παρισίων[/su_heading]

Τα κύρια στοιχεία της νέας Συμφωνίας των Παρισίων είναι τα εξής:

Mακροπρόθεσμος στόχος: οι κυβερνήσεις συμφώνησαν να συγκρατήσουν την αύξηση της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη αρκετά κάτω από τους 2°C πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα και να συνεχίσουν τις προσπάθειες να την περιορίσουν στον 1,5°C

Συνεισφορές: πριν και κατά τη διάσκεψη των Παρισίων, οι χώρες υπέβαλαν ολοκληρωμένα εθνικά σχέδια δράσης για το κλίμα με στόχο τη μείωση των εκπομπών τους

Στόχοι: οι κυβερνήσεις συμφώνησαν να γνωστοποιούν ανά 5ετία τις συνεισφορές τους με σκοπό τον καθορισμό πιο φιλόδοξων στόχων

Διαφάνεια: δέχθηκαν επίσης να γνωστοποιούν μεταξύ τους και στο κοινό την πρόοδό τους προς την επίτευξη των στόχων τους, με σκοπό την εξασφάλιση διαφάνειας και εποπτείας

Αλληλεγγύη: η ΕΕ και άλλες ανεπτυγμένες χώρες θα εξακολουθήσουν να παρέχουν χρηματοδότηση μέτρων αντιμετώπισης της αλλαγής του κλίματος, προκειμένου να βοηθήσουν τις αναπτυσσόμενες χώρες τόσο να μειώσουν τις εκπομπές όσο και να θωρακιστούν έναντι των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής

[su_divider text=”Αρχή της σελίδας” style=”dotted”]

[su_heading style=”modern-2-orange” size=”16″ align=”left”]Στόχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης[/su_heading]

Σύμφωνα με την συμφωνία αυτή, Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεσμεύεται στον περιορισμό των αερίων του Θερμοκηπίου κατά τουλάχιστο 40% σε σχέση με τα επίπεδα του 1990 στην επικράτεια της μέχρι το 2030.  Αυτό σχεδιάζεται να επιτευχθεί με τους ακόλουθους τρόπους:

(α) Περικοπή του επιπέδου εκπομπών κατά τουλάχιστο 43% σε σχέση με τα επίπεδα του 2005 για τους τομείς που εμπίπτουν στο Ευρωπαϊκό Μητρώο Εμπορίας Εκπομπών του Θερμοκηπίου (ETS tradins system).  Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε τον Ιούλιο του 2015 μια νομοθετική πρόταση για την αναθεώρηση του συστήματος εμπορίας εκπομπών της ΕΕ (EU ETS) για την περίοδο μετά το 2020. Στο πλαίσιο αυτό προβλέπεται ότι ο συνολικός αριθμός δικαιωμάτων εκπομπής θα μειωθεί σε ετήσιο ρυθμό 2,2% από το 2021 και μετά, έναντι 1,74% που είναι σήμερα.

(β) Περικοπή του επιπέδου εκπομπών κατά τουλάχιστο 30% σε σχέση με τα επίπεδα του 2005 για τους υπόλοιπους τομείς που ΔΕΝ εμπίπτουν στο προαναφερόμενο σύστημα. Στις 20 Ιουλίου 2016, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε ένα νέο νομοθετικό πλαίσιο, τον “Κανονισμό Επιμερισμού της προσπάθειας” (Effort Sharing Regulation). Στο πλαίσιο αυτό ορίζονται ετήσιοι δεσμευτικοί στόχοι για τα κράτη μέλη για τις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου για την περίοδο 2021-2030. Αυτοί οι στόχοι καλύπτουν τομείς της οικονομίας που δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του συστήματος εμπορίας εκπομπών της ΕΕ (EU ETS). Αυτοί οι τομείς, συμπεριλαμβανομένων των μεταφορών, των κτιρίων, της γεωργίας και της διαχείρισης αποβλήτων, αντιπροσωπεύουν σχεδόν το 60% των συνολικών εκπομπών της ΕΕ.

Η Ελλάδα κύρωσε την Συμφωνία των Παρισίων για την κλιματική αλλαγή στις 5 Οκτωβρίου 2016 ,

[su_divider text=”Αρχή της σελίδας” style=”dotted”]

[su_heading style=”modern-2-orange” size=”16″ align=”left”]Αναφορές – Βιβλιογραφία[/su_heading]

Βιβλιογραφία:

[su_divider text=”Αρχή της σελίδας” style=”dotted”]