Κλιματική Αλλαγή. Με τον όρο Κλιματική Αλλαγή (Climate Change) ορίζεται ως μια αλλαγή του κλίματος που αποδίδεται άμεσα ή έμμεσα στην ανθρώπινη δραστηριότητα, αλλάζοντας τη σύνθεση της παγκόσμιας ατμόσφαιρας.

Αέρια του θερμοκηπίου

Η ανθρώπινη δραστηριότητα περιλαμβάνει τη ρύπανση που απορρέει από τη βιομηχανική δραστηριότητα και άλλες πηγές που παράγουν τα αέρια θερμοκηπίου. Η κλιματική αλλαγή επέρχεται ως αποτέλεσμα της ικανότητας των αερίων αυτών να απορροφούν το φάσμα του υπέρυθρου φωτός και να συμβάλλουν στη θέρμανση της ατμόσφαιράς μας. Μόλις παραχθούν, αυτά τα αέρια μπορούν να παραμείνουν παγιδευμένα στην ατμόσφαιρα για δεκάδες ή εκατοντάδες χρόνια.

Στην κατηγορία των αερίων θερμκηπίου ανήκουν:

  • το διοξείδιο του άνθρακα (CO2),
  • το μεθάνιο (CH4),
  • το οξείδιο του αζώτου (N2O),
  • οι υπερφθοράνθρακες (PFCs),
  • οι υδροφθοράνθρακες (HFCs),
  • το Εξαφθοριούχο θείο (SF6)

Το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι ο κύκλος με τον οποίο τα αέρια αυτά παγιδεύονται στην ατμόσφαιρα και θερμαίνουν τον πλανήτη. Ο όρος δημιούργησε το 1827 ο Joseph Fourier, γαλλικός μαθηματικός και φυσικός, ο οποίος θεώρησε ότι η διαδικασία θέρμανσης της Γης ενήργησε με τον ίδιο τρόπο που ένα θερμοκήπιο παγιδεύει τη θερμότητα – μια διαδικασία ορατού φωτός και αόρατης ακτινοβολίας, το γυάλινο φράγμα.

[hr]

Διοξείδιο του άνθρακα

Διοξείδιο του άνθρακα

Σε μορφή ξηρού πάγου (dry ice) το διοξείδιο του άνθρακα χρησιμοποιείται σε διαδικασίες καθαρισμού. Εξαλείφει την ανάγκη για την χρήση επιβλαβών διαλυτών που μπορεί να φθείρουν ή και να διαβρώσουν τις καθαριζόμενες επιφάνειες. Χρησιμοποιείται επίσης στη βιομηχανία μετάλλων για την ενίσχυση της σκληρότητας των καλουπιών χύτευσης και ως μέσο συγκόλλησης για την αντιοξειδωτική προστασία των […]

Το Ηνωμένο Βασίλειο στο Ευρωπαϊκό σύστημα εμπορίας αερίων εκπομπών

Το Ηνωμένο Βασίλειο προτίθεται να παραμείνει στο σύστημα εμπορίας εκπομπών της Ευρώπης (ETS) τουλάχιστον μέχρι το τέλος της τρίτης φάσης διαπραγμάτευσης από το 2013-2020. Αυτό δήλωσε ο υπουργός Ενέργειας της Βρετανίας την Τετάρτη. Η κατάσταση της συμμετοχής της Βρετανίας στο καθεστώς μετά την έξοδο της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση τον Μάρτιο του 2019 ήταν μέχρι σήμερα ασαφής. [su_pullquote align=”right”]Η υπουργός Ενέργειας και Καθαρής Ανάπτυξης κ. Claire Perry δήλωσε ότι δεν έχει ακόμη συμφωνηθεί επίσημα, αλλά η κυβέρνηση ήθελε να διασφαλίσει τις εταιρείες που καλύπτονται από το σχέδιο, τουλάχιστον μέχρι το τέλος της τρίτης φάσης.[/su_pullquote]

[su_heading style=”modern-1-orange” size=”18″ align=”left”]Το σύστημα εμπορίας εκπομπών στο Ηνωμένο Βασίλειο[/su_heading]

Σημειώνεται ότι η Βρετανία είναι ο δεύτερη  μεγαλύτερη χώρα σε  εκπομπές αερίων θερμοκηπίου στην Ευρώπη.  Ως εκ τούτου, οι επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας και η βιομηχανία είναι μεταξύ των μεγαλύτερων αγοραστών δικαιωμάτων εκπομπής (EUA) στο ETS. Σύμφωνα με το σύστημα εμπορίας εκπομπών του θερμοκηπίου, οι επιχειρήσεις αυτές χρεώνονται  για κάθε τόνο διοξειδίου του άνθρακα (CO2) που εκπέμπουν στο πλαίσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

Οι εταιρείες αυτές ζήτησαν από τη Βρετανική κυβέρνηση να παραμείνει η χώρα στο σύστημα έως το τέλος της τρέχουσας φάσης διαπραγμάτευσης για την αποφυγή διαταραχών. Ωστόσο η θέση των εταιρειών δεν είναι ομόφωνη για το αν η Βρετανία θα πρέπει να παραμείνει στο σύστημα και μετά το πέρας της περιόδου αυτής.

Ο  κ. Perry δήλωσε  ότι η Βρετανία έχει δεσμευτεί να χρησιμοποιήσει μια τιμή για τον άνθρακα ως μέσο μείωσης των εκπομπών.  Ωστόσο θα χρησιμοποιήσει την έξοδο της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση ως μέσο πίεσης  για να «εκμεταλλευτεί την ευκαιρία να διερευνήσει  αν υπάρχουν άλλες ευκαιρίες» για να το επιτύχει αυτό.

Οι κανόνες του συστήματος εμπορίας αερίων εκπομπών  ETS καθορίζονται από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και επιβάλλονται από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.  Οι εμπειρογνώμονες του κλάδου έχουν δηλώσει ότι θα μπορούσε να είναι πολιτικά δύσκολο για το Ηνωμένο Βασίλειο να δικαιολογηθεί η παραμονή της χώρας στο σύστημα.

Η Βρετανία έχει νομικά δεσμευτικό στόχο να μειώσει τις εκπομπές επιβλαβών αερίων θερμοκηπίου, όπως αυτά που παράγονται από σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής που βασίζονται σε ορυκτά καύσιμα, κατά 80% από τα επίπεδα του 1990 έως το 2050.

[hr]

Πηγή προέλευσης: World Energy News magazine, by Susanna Twidale

[su_divider text=”Αρχή της σελίδας” style=”dotted” size=”6″]

Μονάδα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας

Πρωτόκολλο Κιότο για την Κλιματική Αλλαγή – Προσαρμογή Doha

Πρωτόκολλο Κιότο για την Κλιματική Αλλαγή – Προσαρμογή Doha

Το Πρωτόκολλο του Κιότο αναθεωρήθηκε το 2012 με την συμφωνία των συμβαλλόμενων μερών στην Ντόχα του Κατάρ.  Τα βασικά σημεία της αναθεώρησης περιλαμβάνουν:

  • Νέες δεσμεύσεις για τα μέρη του πρωτοκόλλου του Κιότο του παραρτήματος Ι.  Τα συμβαλλόμενα μέλη συμφώνησαν να αναλάβουν δεσμεύσεις και για δεύτερη περίοδο δέσμευσης. Η περίοδος αυτή ορίζεται  από την 1 Ιανουαρίου 2013 έως την 31  Δεκεμβρίου 2020. 
  • Περιλαμβάνεται αναθεωρημένος κατάλογος των αερίων θερμοκηπίου (GHG) που πρέπει να αναφέρονται από τα μέρη κατά τη δεύτερη περίοδο δέσμευσης.  Ο κατάλογος αυτός περιλαμβάνει πλέον τους ακόλουθους αέριους ρύπους:
    • το Διοξείδιο του άνθρακα – Carbon dioxide (CO2)
    • το Μεθάνιο – Methane (CH4)
    • το υποξείδιο του Αζώτου – Nitrous oxide (N2O)
    • τους Υδροφθοράνθρακες  – Hydrofluorocarbons (HFCs)
    • Perfluorocarbons (PFCs)
    • το Φθοριούχο Θείο – Sulphur hexafluoride (SF6)
    • Nitrogen trifluoride (NF3)
  • Περιλαμβάνονται τροποποιήσεις σε αρκετά άρθρα του Πρωτοκόλλου του Κυότο. Οι τροποποιήσεις αυτές αφορούν  ειδικά σε θέματα της πρώτης περιόδου δέσμευσης που χρειάστηκε να επικαιροποιηθούν για τη δεύτερη περίοδο δέσμευσης.

[su_heading style=”modern-2-orange” size=”16″ align=”left”]Αναθεώρηση στόχων Πρωτοκόλλου[/su_heading]

Στις 21 Δεκεμβρίου 2012, η τροπολογία διαβιβάστηκε από το Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, ενεργώντας ως θεματοφύλακας, σε όλα τα συμβαλλόμενα μέρη του πρωτοκόλλου του Κυότο σύμφωνα με τα άρθρα 20 και 21 του πρωτοκόλλου.

Κατά τη διάρκεια της πρώτης περιόδου δέσμευσης 2008 – 2013, 37 βιομηχανικές χώρες και η Ευρωπαϊκή Κοινότητα δεσμεύθηκαν να μειώσουν τις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου κατά μέσο όρο πέντε τοις εκατό 5% σε σχέση με τα επίπεδα του 1990.

Κατά τη δεύτερη περίοδο δέσμευσης (2013 – 2020), τα συμβαλλόμενα μέρη δεσμεύθηκαν να μειώσουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου κατά τουλάχιστον 18% κάτω από τα επίπεδα του 1990 κατά την οκταετή περίοδο από το 2013 έως το 2020. Ωστόσο, η σύνθεση των μερών κατά τη δεύτερη περίοδο δέσμευσης είναι διαφορετική από την πρώτη.

[hr]

Το πλήρες κείμενο της προσαρμογής του Πρωτοκόλλου Κιότο

[su_divider text=”Αρχή της σελίδας” style=”dotted”]

Κλιματική Αλλαγή

Πρωτόκολλο του Κιότο – Κλιματική Αλλαγή

Πρωτόκολλο του Κιότο – Κλιματική Αλλαγή

1. Εισαγωγή

Το Πρωτόκολλο του Κιότο εφαρμόζεται με βάση τις διαδικασίες που προβλέπονται από τη Σύμβαση – Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (UNFCCC – United Nations Framework Convention on Climate Change).  Υιοθετήθηκε στην Τρίτη Σύνοδο των Συμβαλλομένων Μερών  (Κυότο, Δεκέμβριος 1997). Στο πλαίσιο του πρωτοκόλλου κάθε συμβαλλόμενο μέρος δεσμεύεται για τον ποσοτικό περιορισμό των εκπομπών και την μείωση τους για την διασφάλιση της βιώσιμης ανάπτυξης.

Το Πρωτόκολλο στοχεύει σε συνολική μείωση των εκπομπών τουλάχιστον κατά 5% την πενταετία 2008-2012 σε σύγκριση με τα επίπεδα του 1990. Για την επίτευξή του, τα ανεπτυγμένα Κράτη – Μέρη του Πρωτοκόλλου καλούνται να εξασφαλίσουν ότι οι εκπομπές τους, για 6 συνολικά αέρια, δεν θα υπερβούν τα όρια που τους τίθενται με το Πρωτόκολλο αυτό. Το Πρωτόκολλο τέθηκε σε ισχύ το 2005.

[hr]

Η Ελλάδα υπέγραψε το Πρωτόκολλο τον Απρίλιο του 1998,  παράλληλα με τα υπόλοιπα Κράτη Μέλη της Ε.Ε. και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Όλα τα Κράτη μέλη της ΕΕ κύρωσαν το Πρωτόκολλο το Μάιο 2002. Η Ελλάδα το κύρωσε  στις 30 Μαΐου 2002 με το Νόμο 3017/2002 (Φ.Ε.Κ. Α'117).

Σύμφωνα με το Πρωτόκολλο, η ΕΕ και τα Κράτη μέλη της έχουν υποχρέωση μείωσης των εκπομπών κατά 8% κατά τη περίοδο 2008-2012 σε σύγκριση με τις εκπομπές του έτους βάσης (1990).

Βάσει του άρθρου 4 του Πρωτοκόλλου που επιτρέπει την από κοινού ανταπόκριση στις υποχρεώσεις που αναλαμβάνονται από το Πρωτόκολλο, στο Συμβούλιο Υπουργών Περιβάλλοντος της Ε.Ε. της 4ης Μαρτίου 2002, επετεύχθη συμφωνία σε απόφαση του Συμβουλίου για την “έγκριση εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας του Πρωτοκόλλου του Κιότο της Σύμβασης Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για την αλλαγή του κλίματος και την από κοινού ανταπόκριση στις αντιστοίχως αναλαμβανόμενες υποχρεώσεις”.

Η απόφαση αυτή κοινοποιήθηκε στη Γραμματεία της Σύμβασης στη Βόννη. Αυτό έγινε την ίδια μέρα που έγινε η κατάθεση των πράξεων κύρωσης του Πρωτοκόλλου στο θεματοφύλακα (Νέα Υόρκη).

Η Ελλάδα σύμφωνα με την απόφαση αυτή, δεσμεύεται να περιορίσει την αύξηση των εκπομπών της στο +25% για το διάστημα 2008-2012. Η δέσμευση αυτή αφορά την συνεισφορά της χώρας στο κοινό στόχο της Ε.Ε. για 8% μείωση των εκπομπών της για το ίδιο διάστημα. Για να ανταποκριθεί στη δέσμευσή της αυτή, η χώρα μας εκπόνησε το [highlight]Εθνικό Πρόγραμμα μείωσης εκπομπών αερίων φαινόμενου θερμοκηπίου για την περίοδο 2000-2010[/highlight].

[su_divider text=”Αρχή της σελίδας” style=”dotted”]

[su_heading style=”modern-2-orange” size=”16″ align=”left”]Βασικά σημεία του Πρωτοκόλλου[/su_heading]

Τα ανεπτυγμένα κράτη δεσμεύονται να μειώσουν τις συνολικές τους εκπομπές κατά τουλάχιστον 5%.  Ο στόχος αυτός αναφέρεται σε έξι αέρια:

  • διοξείδιο του άνθρακα (CO2),
  • μεθάνιο (CH4) ,
  • υποξείδιο του αζώτου (N2O) ,
  • υδροφθοράνθρακες,
  • πλήρως φθοριομένοι υδρογονάνθρακες και
  • εξαφθοριούχο θείο.

Ο στόχος κάθε κράτους θα έπρεπε να επιτευχθεί την περίοδο 2008-2012.

[su_heading style=”line-orange” size=”16″ align=”left”]Δυνατότητα εκπλήρωσης των υποχρεώσεων από κοινού.[/su_heading]

Τα Κράτη δύνανται να δηλώσουν κοινή εκπλήρωση των υποχρεώσεών τους, μέσω μιας συμφωνίας που θα συνάψουν, όπου θα καταγράφεται η υποχρέωση κάθε κράτους ως προς το επίπεδο των εκπομπών και η οποία πρέπει να κατατεθεί μαζί με το κείμενο επικύρωσης.

[su_heading style=”line-orange” size=”16″ align=”left”]Δυνατότητα εκπλήρωσης μέρους των υποχρεώσεων μέσω τριών ευέλικτων μηχανισμών.[/su_heading]

Το Πρωτόκολλο του Κυότο παρέχει τη δυνατότητα να επιτυγχάνεται η εκπλήρωση μέρους των υποχρεώσεων μέσω τριών μηχανισμών: από κοινού εφαρμογή, μηχανισμός “καθαρής” ανάπτυξης και εμπόριο εκπομπών. Η γενική προϋπόθεση είναι η εκπλήρωση των υποχρεώσεων μέσω των μηχανισμών αυτών να είναι συμπληρωματική των εθνικών δράσεων για την επίτευξη του στόχου.

[su_heading style=”line-orange” size=”16″ align=”left”]Υιοθέτηση πολιτικών και μέτρων.[/su_heading]

Το Πρωτόκολλο δεσμεύει τα Κράτη-Μέρη του σε εφαρμογή ή υιοθέτηση πολιτικών και μέτρων για την επίτευξη του στόχου του Πρωτοκόλλου, σύμφωνα με τις εθνικές συνθήκες κάθε κράτους. Περιλαμβάνει και ενδεικτικό κατάλογο συγκεκριμένων μέτρων που μπορούν να εφαρμοσθούν από τα Κράτη-Μέρη.

[su_heading style=”line-orange” size=”16″ align=”left”]Συνεκτίμηση αποδεκτών (καταβόθρες).[/su_heading]

Το Πρωτόκολλο περιλαμβάνει διατάξεις για την συνεκτίμηση των αποδεκτών (καταβόθρες), οι οποίες αν και χρειάζονται περαιτέρω μελέτη και διευκρινήσεις, παρέχουν κατ' αρχήν τη δυνατότητα συνυπολογισμού της πρόσληψης διοξειδίου του άνθρακα από τα δάση και τις καλλιεργούμενες γαίες στη μείωση των εκπομπών.

[su_heading style=”line-orange” size=”16″ align=”left”]Αυστηρό καθεστώς συμμόρφωσης.[/su_heading]

Το Πρωτόκολλο προβλέπει την εγκαθίδρυση ενός αυστηρού καθεστώτος συμμόρφωσης. Δεν υπάρχουν ποσοτικοί στόχοι για αναπτυσσόμενες χώρες.

Ενενήντα μέρες μετά την επικύρωση του Πρωτοκόλλου και από τη Ρωσία ικανοποιήθηκαν πλέον και οι δύο απαραίτητοι όροι προκειμένου να τεθεί σε ισχύ το Πρωτόκολλο του Κυότο, δηλ. να έχει κυρωθεί τουλάχιστον από 55 κράτη- Μέρη της Σύμβασης για τις κλιματικές αλλαγές, και μεταξύ αυτών να συμπεριλαμβάνονται Μέρη του Παραρτήματος Ι της Σύμβασης (ανεπτυγμένες χώρες) που αντιπροσωπεύουν τουλάχιστον το 55% των συνολικών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα των χωρών αυτών κατά το 1990.

[su_heading style=”modern-2-orange” size=”16″ align=”left”]Σύνοδος των Μερών του Πρωτοκόλλου του Κυότο[/su_heading]

Η Διάσκεψη των Συμβαλλομένων Μερών (COP) ενεργεί και ως Σύνοδος των Μερών του Πρωτοκόλλου του Κυότο (CMP).   Όταν η COP ενεργεί CMP, τα κράτη της Σύμβασης που δεν είναι συμβαλλόμενα μέρη του πρωτοκόλλου είναι σε θέση να συμμετάσχουν στην CMP ως παρατηρητές, αλλά δεν έχουν το δικαίωμα να λαμβάνουν αποφάσεις. Τα καθήκοντα της CMP σχετικά με το Πρωτόκολλο είναι παρόμοια με εκείνα που πραγματοποιούνται από την COP για τη σύμβαση. Η CMP συνεδριάζει ετησίως την ίδια περίοδο με το COP.

Η πρώτη σύνοδος των Μερών του Πρωτοκόλλου του Κυότο, πραγματοποιήθηκε στο Μόντρεαλ του Καναδά τον Δεκέμβριο του 2005, σε συνδυασμό με την ενδέκατη σύνοδο της Διάσκεψης των Μερών (COP 11).

[su_divider text=”Αρχή της σελίδας” style=”dotted”]

[su_heading style=”modern-2-orange” size=”16″ align=”left”]Αναθεώρηση του Πρωτοκόλλου του Κιότο[/su_heading]

Το Πρωτόκολλο του Κιότο αναθεωρήθηκε το 2012 με την συμφωνία των συμβαλλόμενων μερών στην Ντόχα του Κατάρ.  Τα βασικά σημεία της αναθεώρησης περιλαμβάνουν:

  • Νέες δεσμεύσεις για τα μέρη του πρωτοκόλλου του Κιότο του παραρτήματος Ι.  Τα συμβαλλόμενα μέλη συμφώνησαν να αναλάβουν δεσμεύσεις και για δεύτερη περίοδο δέσμευσης. Η περίοδος αυτή ορίζεται  από την 1η Ιανουαρίου 2013 έως την 31η Δεκεμβρίου 2020.
  • Περιλαμβάνεται αναθεωρημένος κατάλογος των αερίων θερμοκηπίου (GHG) που πρέπει να αναφέρονται από τα μέρη κατά τη δεύτερη περίοδο δέσμευσης. 
  • Περιλαμβάνονται τροποποιήσεις σε αρκετά άρθρα του Πρωτοκόλλου του Κυότο. Οι τροποποιήσεις αυτές αφορούν  ειδικά σε θέματα της πρώτης περιόδου δέσμευσης που χρειάστηκε να επικαιροποιηθούν για τη δεύτερη περίοδο δέσμευσης.

Στις 21 Δεκεμβρίου 2012, η τροπολογία διαβιβάστηκε από το Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, ενεργώντας ως θεματοφύλακας, σε όλα τα συμβαλλόμενα μέρη του πρωτοκόλλου του Κυότο σύμφωνα με τα άρθρα 20 και 21 του πρωτοκόλλου.

Κατά τη διάρκεια της πρώτης περιόδου δέσμευσης 2008 – 2013, 37 βιομηχανικές χώρες και η Ευρωπαϊκή Κοινότητα δεσμεύθηκαν να μειώσουν τις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου κατά μέσο όρο πέντε τοις εκατό σε σχέση με τα επίπεδα του 1990.

Κατά τη δεύτερη περίοδο δέσμευσης (2013 – 2020), τα συμβαλλόμενα μέρη δεσμεύθηκαν να μειώσουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου κατά τουλάχιστον 18% κάτω από τα επίπεδα του 1990 κατά την οκταετή περίοδο από το 2013 έως το 2020. Ωστόσο, η σύνθεση των μερών κατά τη δεύτερη περίοδο δέσμευσης είναι διαφορετική από την πρώτη.

[hr]

Το πλήρες κείμενο του αρχικού Πρωτοκόλλου

[su_divider text=”Αρχή της σελίδας” style=”dotted”]